Köstence, 11. gün.

  Dün akşam ilk defa kendi yemeğimi pişirdim buradaki evde. Çok ahım şahım birşey değil; iki yumurta kırdım, üzerine az birşey peynir koydum, öyle pişirip yedim işte.  Yalnız şöyle bir olağandışılığı var bu durumun, sanırım bu yemek şimdiye kadar tüm safhalarını –tencere tava alışverişinden tut bulaşığın yıkanmasına kadar- tek başıma geçtiğim ilk yemekti galiba. Bak şimdi yazarken fark ettim bunu. Vay anasını. 

  Ufak mutfağın küçük, muşamba kaplı masasında oturmuş yemeği yerken bir yandan iyi hissettim kendimi bir süreliğine, “bak” dedim, “oluyor işte yavaş yavaş, bir sonraki aşama ilk çamaşır faslı olacak”, bir diğer yandan da hüzünlendim. İnsanın üstüne üstüne geliyor bazen yalnızlık.

Reklamlar

Bir Yanıt to “Köstence, 11. gün.”

  1. hangi arada oralara gittin yerleştin be denizcim.
    ben de kafamdan kuruyordum salak salak bu haftasonu ankara’ya gittiğimde deniz’le ni net yapalım, vakti geldi artık diye…

    yalnız yaşamak göründüğünden büyük bir şey. belki de değildir ama… bak şimdi karar veremedim. çok iyi tanıdığımı sandığım kendimi eskişehir’de yalnız geçirdiğim o iki senede tanıdım. daha çok zayıflıklarımı gördüm çıplak gözle ama olsun, o da iyi beee:)

    yeni eviniz hayırlı olsun efenim…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: