Köstence, 11. gün.

  Dün akşam ilk defa kendi yemeğimi pişirdim buradaki evde. Çok ahım şahım birşey değil; iki yumurta kırdım, üzerine az birşey peynir koydum, öyle pişirip yedim işte.  Yalnız şöyle bir olağandışılığı var bu durumun, sanırım bu yemek şimdiye kadar tüm safhalarını –tencere tava alışverişinden tut bulaşığın yıkanmasına kadar- tek başıma geçtiğim ilk yemekti galiba. Bak şimdi yazarken fark ettim bunu. Vay anasını. 

  Ufak mutfağın küçük, muşamba kaplı masasında oturmuş yemeği yerken bir yandan iyi hissettim kendimi bir süreliğine, “bak” dedim, “oluyor işte yavaş yavaş, bir sonraki aşama ilk çamaşır faslı olacak”, bir diğer yandan da hüzünlendim. İnsanın üstüne üstüne geliyor bazen yalnızlık.